Enerverend avondje

Deze week een minder heftig verhaal dan vorige week hoor. Gelukkig maar ook, want als ik elke week zoiets heftigs mee moet maken, dan zou het er beroerd uitzien nietwaar? Nadat Mickey uit mijn leven vertrokken was werd het stil in huis. Erg stil. Poes Lola durfde wel weer vrij rond te lopen zonder op haar hoede te hoeven zijn voor een om de hoek wachtende hond, dat was dan wel een positief iets aan het hele verhaal. Maar in de tijd dat Mickey er was was ik wel gewend aan een bepaald ritme en een bepaalde aanwezigheid in huis. Dat was ineens weg en dat was lastig. Ineens geen rekening meer hoeven houden met het feit dat ik de hond uit moest laten, ineens geen kwispelend beest meer aan de trap…het was raar…het is nog steeds een beetje raar, maar het went. Ik heb voor mezelf besloten dat ik voorlopig geen hond in huis neem. Met Mickey had ik het enorm getroffen, maar ik ga de gok niet weer nemen. Dat beseffend heb ik wel besloten om een vriendje voor Lola te zoeken. Een katje erbij, zodat Lola ook een beetje gezelschap heeft en, omdat ze nogal onzeker is, een beetje aan haar zelfvertrouwen kan werken. Het leek mij het beste dat ik dan voor een kitten zou kiezen. Zodat Lola de kans krijgt om de baas in huis te blijven. En zo kwam Casper in mijn leven. Een mooi grijs/wit katertje van 8 weken oud. Een enorme energieke kat met hele scherpe tandjes en nageltjes en de onverschrokken kenmerken van een kleine tijger, althans dat denkt ie zelf. Lola moest even wennen aan hem, maar heeft hem inmiddels volledig geaccepteerd. Laat veel van hem toe, maar als ze het zat is dan laat ze dat ook merken. Gaat prima samen dus. Iedereen tevreden dus. Ik ben afgeleid van de gedachte aan Mickey, Lola heeft een vriendje en Casper heeft een warm thuis gevonden. En papegaai Bartje zit vanuit of vanaf zijn kooi alles te aanschouwen en vind het allemaal prima. Huishouden compleet dus. Ik doe bij deze de belofte dat er geen uitbreiding meer komt op het dierenbestand in huize Jelmer, het is goed zo. Misschien dat er in de toekomst nog wel eens een menselijke toevoeging gedaan wordt aan de samenstelling, maar dat is al helemaal toekomstmuziek.

Gisterenavond was het tijd voor een bedrijfsuitje. De Sales en Aftersales afdeling begaf zich na werktijd richting Amsterdam om bij The Harbour Club een hapje te eten en vervolgens op de sloep van de baas te stappen voor een rondvaart door de Amsterdamse grachten. Het was een memorabele avond. Memorabel onder andere omdat het voor mij een kennismaking met sushi betekende. Mensen die mij kennen weten dat ik kieskeurig ben qua eten, een ‘pitstert’ zoals mijn moeder het vroeger noemde. Ik heb veel bijgeleerd daarna hoor, maar van vis heb ik mij altijd verre van gehouden en zeker van rauwe vis. Nadat ik vorig jaar al een fijne kennismaking had met mosselen was het gisteren tijd om sushi te proberen. Met succes, want ik heb ervan genoten, het was lekker. Het is ook eigenlijk gewoon een kwestie van doen hè, niet over nadenken, maar gewoon eten. Na de sushi en een drankje gingen we dus het water op. Vanaf de grachten bekeken we heel Amsterdam, wederom een leuke ervaring. We voeren net zo lang door tot het donker genoeg was om het Red Light District te bewonderen, bedrijvigheid genoeg daar op een doordeweekse woensdagavond… Uiteindelijk een heerlijke avond, mede dankzij het zwoele weer, waarin de onderlinge banden tussen de collega’s ongetwijfeld weer mee versterkt zijn. Een brakke donderdag erna, maar dat is het meer dan waard.

Dan die twee apen in een boomhut. Hoe zal ik beginnen? Er waren eens…. Nee, laten we het er maar op houden dat je ‘erbij had moeten zijn’…

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *