Grazende kamelen

Een jaar geleden, bijna op de dag af, veranderde er heel veel in mijn leven. Mijn hele leven werd op zijn kop gezet. Het gezinsleventje waarin ik leefde werd ontwricht en van de een op de andere dag was ik weer terug waar het allemaal begon, bij mijn ouders. Scheiden, dat had ik niet aan zien komen. Ik weet nog dat ik toen zei: ‘we zullen over een jaar wel eens zien wat het dan is’. Nou, inmiddels zijn we dus een jaar verder en kan ik de balans opmaken. Het is een jaar geweest waarin de emotionele seizoenen zich in rap tempo afwisselden. Woede, ongeloof, berusting, ‘rouw’, alles kwam voorbij. Veel moest er geregeld worden, alles wat op me afkwam was nieuw. Je moet alles een keer meegemaakt hebben zeggen ze wel eens, maar wat er afgelopen jaar in mijn leven gebeurd is kan ik iedereen sterk afraden. Als je het kunt voorkomen, laat dan die ervaring maar aan je voorbij gaan! Je mist er niks aan.

Afijn, een jaar verder dus. Terugkijkend kan ik wel beamen dat het totaal niet gelopen is zoals ik gedacht had. Zoals het in de tegenwoordige tijd gaat las ik op internet veel ‘ervaringsverhalen’ over scheiden. Toen dacht ik, het zal allemaal wel meevallen, maar ik kan inmiddels bevestigen dat die verhalen wel heel erg overeenkomen met mijn eigen ervaringen. Ik kan er een boek over schrijven. Goed idee wel eigenlijk….ik noteer het even 😉

In een jaar tijd kun je heel veel leren blijkt nu. Over andere mensen, over het leven, over jezelf. Als ik mezelf even mag evalueren, ik denk dat ik wel een ander persoon ben dan een jaar geleden. Misschien niet merkbaar anders voor velen, maar voor mezelf wel. Ik sta anders tegenover heel veel dingen die voorheen misschien niet eens belangrijk waren, maar uiteindelijk toch wel een grote rol in het leven blijken te spelen. Ik ben niet altijd meer de ‘lieve’ en ‘makkelijke’ Jelmer en ik ben soms wat krachtiger in mijn meningen of uitingen. Maar vooral ben ik veranderd in de wijze waarop ik mezelf ben. Ik doe me niet anders voor dan ik ben, de Jelmer die ik nu ben dat ben ik ook en daar moet u het mee doen. Soms kan ik misschien wat raar uit de hoek komen, anders over dingen denken dan de gemiddelde mens, maar het is zo dat ik dat doe omdat ik ben wie ik ben en denk zoals ik denk. Over denken gesproken, dat heb ik het afgelopen jaar veel gedaan zeg….niet normaal. Poe, wat kan een mens veel denken zeg! Zeker als je zo’n grote kop net als ik hebt. Zonder gekheid, voor mijn gevoel ben ik wel veel meer gaan denken het afgelopen jaar, althans misschien mezelf er meer bewust van geworden. Dat is niet verkeerd. Gingen dingen in het verleden meestal zonder al te veel nadenken, zeg maar gerust impulsief, tegenwoordig is het allemaal wel meer doordacht. Ik heb nog mijn momentjes van impulsiviteit, maar over het algemeen ben ik iets berekender in mijn acties.

Afijn, een jaar verder dus. Veel gebeurde er, in alle opzichten. Veel dingen om snel te vergeten, maar gelukkig ook heel veel dingen om de herinnering aan te koesteren. Leuke mensen ontmoet, leuke dingen, gezellige dingen en positief ontroerende dingen gedaan die een plekje verdienen in mijn herinnering. De rest vergeet ik niet, maar stop ik ver weg.

De titel van deze blog….grazende kamelen….dat is weer een verhaal apart, daar kom ik nog wel een keer op terug.

Tot de volgende!

 

2 gedachten over “Grazende kamelen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *