Kan er ook nog wel bij…

Nou, ik heb weer wat meegemaakt hoor. Net als je denkt in wat rustiger vaarwater te zitten, laait de storm weer op. Wat is het verhaal? Dat zal ik in geuren en kleuren vertellen.
In februari kwam ik toevalligerwijs een advertentie tegen op Marktplaats van een hondje dat een nieuw huisje zocht. Als hondenliefhebber en sukkel voor zielige verhalen was ik gelijk verkocht. Na wat over en weer ge-app en ge-sms ben ik uiteindelijk op een zaterdagmorgen gaan kijken bij het beestje en was ik gelijk daarna het nieuwe baasje van Mickey. Omdat het toenmalige baasje moest verhuizen en hij niet mee kon zocht ze een nieuw plekje voor hem. Ik had het geluk dat ik hem mee naar mijn huisje mocht nemen. Bij zijn vorige bazinnetje was hij via via terecht gekomen, uit een situatie waar, volgens haar zeggen, niet meer voor hem gezorgd kon worden. Dat dit verhaal een hele andere wending zou krijgen later, dat had niemand durven vermoeden.
Ik had een hondje, een maatje, weer wat leven in huis, ik was blij. Mickey is een schat van een hondje, een allemansvriend. Allemansvriend wel, alleKATsvriend niet echt, dus de relatie en tussen mijn kat Lola en hem kende een lastige start. Beiden waren niet echt van elkaar gediend en Lola spendeerde het meest van de tijd op de trap en op de overloop. Maar volgens iedereen zou dat ooit nog wel goed komen, dus dat was ook mijn uitgangspunt daarin. De natuur het zelf op laten lossen was het advies. Zo verstreken de maanden waarin Mickey mijn trouwe kameraadje werd en waarin ik hem vaak op sleeptouw nam overal naartoe, tot zijn en mijn grote plezier. Hij kon goed alleen zijn en overdag had dus ook geen buurvrouw of buurman last van hem. Lola begon steeds vaker de stap te wagen om zich in de nabijheid van Mickey te vertonen en ook dat leek een kwestie van tijd voordat zij elkaar dulden in elkaars omgeving. Tot zover alles nog pais en vree.
Tot vorige week dinsdag. In de pauze van de opera die ik bezocht werd ik gebeld. Een voor mij onbekende dame stelde zich voor als het bazinnetje van Mickey. Via het register waarin alle gechipte dieren geregistreerd worden, met naam en adres van hun baasje, was zij erachter gekomen dat ik het baasje van Mickey was. Zij overviel mij met een verhaal dat rechtstreeks uit een slecht boek zou kunnen komen, of uit een evenzo slechte film. Mickey bleek niet de beweerde zes jaar bij de dame waar ik hem van overgenomen had vertoefd te hebben, maar slechts een aantal maanden. Een aantal maanden waarin zij alweer afscheid van hem moest nemen, zonder de tussen hun (hierna te noemen bazinnetje 1 en bazinnetje 2) gemaakte afspraken na te komen. Overrompeld door het verhaal wist ik niet wat te geloven. Bazinnetje 1 probeerde mij echter op alle manieren te overtuigen van het feit dat haar verhaal klopte en van de tussen beide dames gemaakte afspraken. Ik hield de boot af en voelde mij behoorlijk klem gezet in een verhaal waaraan ik part noch deel had. Op haast stalkende wijze werd ik gebombardeerd met appjes en bewijzen van bazinnetje 1 om haar gelijk aan te tonen, allemaal met de bedoeling om Mickey terug te krijgen. In de drie-en-halve maand dat het beestje bij mij was, was ik natuurlijk behoorlijk gehecht geraakt aan het beestje, dus ik was niet van plan om in te gaan op haar wens.

Verhaal halend bij bazinnetje 2, vervolgens weer bij bazinnetje 1, wist ik op een gegeven moment ook niet meer wat ik nu wel of niet moest geloven en was ook geenszins van plan om Mickey ‘af te laten pakken’. Tot afgelopen zondag de deurbel ging. Ik keek uit het raam en daar stond bazinnetje 1, met haar partner en jongste zoon. Of ze Mickey mochten zien… De goedheid zelve zijnde toog ik met het beestje aan de riem naar de straat. Buiten gekomen was Mickey door het dolle heen, hij sprong zowat ìn de onverwachte bezoekers. Na lang heen en weer, en in een rondje, gepraat te hebben raakte ik steeds meer overtuigd van het feit dat hun verhaal toch wel degelijk klopte. Wie doet er anders zoveel moeite om iemand te overtuigen, wie rijdt er anders drie kwartier om maar even een glimp van een hondje op te vangen. Aan het eind van het gesprek deed ik de belofte om er nog eens goed over na te denken. Al gauw, en na twee ‘adviseurs’ gesproken te hebben, kwam ik tot een moedig besluit. Ik kon toch niet op basis van drie maanden heel egoïstisch en hard zijn? Voor mezelf kiezen, wetende dat ik daarmee 3 andere mensen een intens verdriet aan doe? Drie mensen die al ruim acht jaar genoten hadden van zijn gezelschap, maar noodgedwongen een tijdelijke opvang zochten. Drie mensen die zoveel moeite doen en mij in alles wilden compenseren. Ik kon dat niet over mijn hart verkrijgen en nam de beslissing om Mickey terug te laten gaan naar degenen die hem, net als mij, enorm liefhebben. Een pijnlijke beslissing, maar voor mij een logische en de enige juiste beslissing. Natuurlijk doe ik mezelf er pijn mee. Maar de pijn na een samenzijn van drie maanden weegt niet op tegen de pijn die bazinnetje 1 en haar zoons zouden voelen als zij na ruim 8 jaar hun hondje nooit meer zouden zien. Beiden zijn we het slachtoffer geworden van een ‘tussenpersoon’, iemand die geen knip voor de neus meer waard is en willens en wetens zichzelf niet aan gemaakte afspraken hield. Zulke mensen zijn er dus schijnbaar ook, ik kan mezelf gelukkig prijzen dat ik niet zo ben. Natuurlijk mis ik Mickey, maar ik weet dat hij nu op de plek is waar hij zich net zo prettig voelt, misschien nog wel prettiger, als bij mij.
Al met al ben ik zo weer een heel verhaal, een hele ervaring, een beetje pijn, maar vooral een les over mezelf rijker. Ik prijs mezelf gelukkig dat ik ben wie ik ben en het geluk van drie mensen en een hond boven mijzelf kan stellen. De bijbehorende pijn kan ik wel aan, die krijgt mij niet klein!

2 gedachten over “Kan er ook nog wel bij…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *