Kanoën met een uitdaging

Mijn column in het Carillon van week 35 (28 augustus 2019)

In januari was mijn vriendin jarig, wat we toen lekker gevierd hebben. Een van de cadeaus die zij toen kreeg was een avondje kanoën, Kano by Night, op de Utrechtse grachten. Met twee andere vrienden werd dat cadeau afgelopen vrijdag verzilverd. Aan het eind van de middag togen we met zijn vieren richting Utrecht. In het centrum werd aan de gracht een diner genuttigd en daarna was het tijd om de kano op te gaan zoeken. Een eindje buiten het centrum moesten we verzamelen bij de lokale kanoverhuurder. Een groep van 36 mensen werd te water gelaten, met kano’s onder hun kont uiteraard. Een klein kwartiertje later lagen alle plastic schuiten in het water en kon het peddelen beginnen. In het donker werd de tocht richting het centrum aangevangen. Dat was best nog wel een eindje roeien, met de auto was het een stuk makkelijker. Maar goed, we hadden de slag goed te pakken dus na ruim een uur peddelen kwamen we aan bij de aanlegsteiger waar gepauzeerd werd. De groep was onderweg redelijk uit elkaar gedreven en met onze ‘we willen winnen’-mentaliteit waren we als een van de eersten aan wal, tijd genoeg om een biertje te nuttigen in de stad dus. Het eerste deel van de tocht was erg leuk. Je vaart, uiteindelijk, dwars door het centrum van Utrecht. Op een zwoele zomeravond zoals afgelopen vrijdag is die stad gezellig druk en de terrasjes langs de grachten zitten dan ook bomvol. Omdat het al schemert vaar je door gezellige verlichte waterwegen, of pikkedonkere stukjes. Alles heeft zijn charme. Wat niet zijn charme heeft is een kano die niet doet wat je wilt. Nadat we op ons gemak een biertje genuttigd hadden en de hele groep na de onderbreking weer in het water lag voerde de tocht ons door andere grachten weer terug. Echter waren de kano’s in onwillekeurige volgorde weer uitgedeeld aan de deelnemers aan het avontuur. Wat resulteerde in het feit dat wij een hele andere kano tot onze beschikking kregen. Op zich niks mis mee zou je denken, een kano is een kano toch? Echt niet dus! De kano die we op de terugweg bevoeren had een bepaalde afwijking. In de eerste instantie hadden we het idee dat we er weer even in moesten komen, maar de afwijking bleek toch hardnekkig aanwezig te blijven. Wat we ook deden, dat kreng trok naar links. We konden bijsturen wat we wilden, telkens als we dachten dat we de slag recht vooruit weer te pakken hadden konden we weer gaan sturen om de kano weer in het gelid te krijgen. Als de gids dan de vaart erin heeft en je graag vooraan wil blijven varen, dan wordt de uitdaging groot. De terugweg was zeker in het centrum nog erg leuk, maar daarbuiten werd het tocht waarvan we wilden dat we het einde liever nu dan straks behaalden. Al mopperend, op de kano welteverstaan, volbrachten we de tocht alsnog en we kunnen toch terugkijken op een geslaagde verzilvering van een leuk cadeau.

Sinds zaterdag mag ik ook de tweede tiener in mijn gezin verwelkomen, dochterlief werd tien jaar. Ik kan het me niet echt voor de geest halen of het bij mij ook zo’n ding was, maar bij haar was het een hele happening en een echte mijlpaal. Een mijlpaal die we zondag uitgebreid gevierd hebben in mijn tuin, ze had er in ieder geval heerlijk weer voor geregeld!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *