Lunchmanager?

Mijn vorige stukje tekst op deze plek verscheen ongeveer een jaar nadat mijn eerste stukje in Het Carillon. U kunt dus al ruim een jaar genieten van mijn teksten hier besefte ik me bij het schrijven van deze tekst. Voor iemand die graag schrijft is dat leuk. Ergens je stukjes gepubliceerd zien, dat is een eer. Dat mensen het graag lezen en je dan zo af en toe een compliment geven, dat is een nog grotere eer. Ik moet wel toegeven dat ik soms nog steeds een klein beetje moeite heb met de deadline. Of ja, moeite met de deadline…meer met het niet overschrijden van de deadline. Mensen die mijn stukjes al vaker gelezen hebben in het verleden weten dat ik daar al eerder over geschreven heb. Ik heb mijn leven al flink gebeterd hoor, maar soms is het nog lastig. Ik beloof beterschap! Ik zou namelijk niet willen dat door mijn eigen toedoen een groot leeg vlak in het Carillon staat waar eigenlijk mijn column zou moeten staan. Het mooie van columnist zijn is dat je altijd overal inspiratie op aan het doen ben, omdat een column overal over mag gaan. Het nadeel daaraan is, voor mij, dat ik in de weken tussen mijn columns altijd heel vaak denk ‘Daar ga ik straks over schrijven!’, maar dat ik dat dan uiteindelijk weer vergeten ben als ik uiteindelijk achter mijn laptop zit. Misschien moet ik de notitie-functie op mijn telefoon toch eens wat intensiever gaan gebruiken. Er zijn al talloze verhalen verloren gegaan op deze manier. Zonde. Of misschien ook niet, want als ik de verhalen vergeet zullen ze misschien ook niet de moeite waard geweest zijn. 

Naast alle dingen die ik in mijn vrije tijd doe heb ik ook nog een fulltimebaan bij een heel mooi bedrijf in Zaltbommel. In een notendop; wij houden ons bezig met het beveiligen van auto’s en wij zorgen ervoor dat bedrijven hun auto’s kunnen volgen of ritten kunnen registreren. Het omvat wel iets meer dan dat, maar daarover misschien later meer. Het is een redelijk klein bedrijf, waar ongeveer 35 mensen werken. Of ja, of ze allemaal ook echt werken weet ik nou ook weer niet helemaal zeker. Geintje natuurlijk!

Ik had voor deze column een ode aan een collega gepland en die gaat er ook komen. Iets ingetogener dan oorspronkelijk mijn bedoeling was, maar dat komt omdat ze door een moeilijke tijd gaat op dit moment. Als er één collega is die hoog op mijn waarderingslijstje staat binnen ons bedrijf is het wel de dame die er op maandag tot en met donderdag voor zorgt dat wij een heerlijk lunchbuffet voorgeschoteld krijgen. Niet alleen omdat ze voor de lunch zorgt, maar het is ook gewoon een schat van een mens. Ik weet niet zo goed hoe ik haar functie moet omschrijven, kantinejuffrouw klinkt te oneerbiedig, want ze is veel meer dan dat. Lunchmanager dan ofzo, ik weet niet of dat misschien wat is. Als u een betere suggestie heeft dan hoor ik dat graag. Hoe dan ook, zij zorgt er altijd weer voor dat de inwendige mens verwend wordt. Elke dag een compleet lunchbuffet inclusief een extraatje op woensdag, kroket, gehaktbal, worstje, sorbet, erwtensoep, noem maar op. Dus bij deze een soort van ode aan haar, om haar te bedanken voor alle goede zorgen en ook gewoon even een hart onder de riem te steken!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *