Nieuwe uitdaging

Ik schreef al eerder vier jaar lang columns voor een regionaal magazine, maar toen dat ophield te bestaan verdween mijn schrijverij ook wat naar de achtergrond. Via mijn blog en daarna deze website heb ik dat weer nieuw leven ingeblazen, zij het op onregelmatige basis. Totdat Het Carillon een oproep deed voor een nieuwe columnist en ik gekozen werd. Eens in de drie weken zal er een column van mijn hand te lezen zijn in Het Carillon, de eerste verscheen twee weken geleden en ging over de vakantie die inmiddels achter de rug is.

Voor wie hem nog niet gelezen heeft:

Vive la France!

Eindelijk is het bijna zover. Ik mag weer een goeie twee weken in Frankrijk vertoeven. En daar ben ik blij om! Het is alweer een jaar of acht geleden dat ik in La Douce France op vakantie ging. In de prachtige groene Vogezen destijds, waar we gelijk leerden waarom het daar zo mooi groen is. Het regent daar namelijk veel! Nou ja, dat was in ieder geval de indruk die wij kregen in de twee weken dat we daar waren.

De vakanties daarna werden in Duitsland, Luxemburg en Nederland doorgebracht. Eind 2016 kwam ik er weer alleen voor te staan en werd ik een gescheiden vader. Kan gebeuren, het leven daarna gaat gewoon door. Dus moest er in 2017 ook gekeken worden voor een vakantie. Als kampeerfanaat, wat gelukkig ook in de genen van de kinderen zit, werd een kampeervakantie naar Luxemburg geboekt. Luxemburg omdat dat een veilige keuze is als je als vader voor het eerst alleen met je drie kinderen op vakantie gaat. Niet te ver weg, qua taal prima te doen en op de koop toe ook  echt een mooi land. De eerste kampeervakantie met zijn vieren was een succes, ik vond dat wij met vlag en wimpel geslaagd waren. Dat realiserende was de keuze voor de vakantie van dit jaar snel gemaakt. Frankrijk moest en zou het worden. Ik hou van dat land, punt! Al die kritiek die ik van anderen hoor over Frankrijk en dan vooral haar inwoners, ik kan het niet beamen. Ik heb louter goeie ervaringen opgebouwd tijdens de vele vakanties die daar sinds mijn jeugd al heen leidden.

Aangezien ik het wel fijn vind om tijdens de vakantie op zwembroek/korte broek/t-shirt aangewezen te zijn, moest ik dus echt gaan kijken naar een camping op zo’n 1000 kilometer afstand. Grofweg kun je stellen dat alles onder Lyon, qua kans op goed weer, een goeie keuze is. Dat was nog wel even goed nadenken, twijfelen eigenlijk meer. Luxemburg was zo’n 300 kilometer, prima te doen, maar om dan gelijk 1000 kilometer te gaan maken…waar begin je aan? Ach waarom ook eigenlijk niet? Ik reed altijd al alleen, het enige wat er anders is is het feit dat er nu geen extra volwassene bij is. Moet dat mij tegenhouden om dichtbij huis te blijven? Echt niet!

Die knoop doorgehakt hebbende werd de zoektocht naar een geschikte camping gestart. Dat is de volgende uitdaging in het proces, want sjonge jonge, wat zijn er veel campings in Frankrijk zeg! Ik houd niet van al te grootschalige campings, die vielen dus al af. Ik wilde graag weer eens terug naar de Dordogne, waar we in 2008 al eens een weekje waren. Waarom dan niet gewoon naar diezelfde camping, die toen heel erg goed bevallen was? Keuze gemaakt dus. Daarna het idee laten landen en bij het idee aan de vakantie al de positieve kriebels krijgen. Ik heb er zin in, de kinderen misschien nog wel meer, de voorpret is dus al erg goed. Nu nog even alles bij elkaar zoeken. Tent, spullen, boodschappen, kleding, handdoeken, speelgoed. Dan uit al het bij elkaar geraapte een nieuwe selectie maken, want die grote hoop past echt niet in het karretje. Alles met als doel om aan een op voorhand geslaagde kampeervakantie aan de Dordogne te beginnen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *