Ontsnappingskunstenaar

Voor Het Carillon schreef ik onderstaande column, over mijn grote vriend Kevin:

Ontsnappingskunstenaar

Hoe snel zou een hond kunnen wennen aan een nieuwe naam? Een kleine zoektocht op Google, want Google heeft altijd een antwoord, levert als resultaat op dat een hond vrij snel went aan een nieuwe naam, zolang je die maar consequent blijft noemen. Ik denk er namelijk aan om mijn hondje, een groot uitgevallen teckel, om te dopen naar Ehrich Weiss. Hij heet nu Kevin, wat ook al geen gebruikelijke naam is voor een hond natuurlijk, dus elke andere ongebruikelijke naam zou niks geks zijn. Nou weet ik niet of Ehrich Weiss qua klanken wel interessant is voor een hond, dat moet ik nog eens uitzoeken. Misschien kan ik ook beter voor de artiestennaam van Ehrich Weiss gaan, dat is namelijk Harry Houdini. Alleen Harry, of alleen Houdini zou ook nog kunnen.

Waarom die naam vraagt u zich wellicht af? Dat heeft alles te maken met de ontsnappingskunsten die mijn kleine vriend Kevin beheerst. Hij is meester in de er-vandoor-gaan-kunst. Een klein onbewaakt ogenblikje en meneer neemt de benen. Of poten eigenlijk. Om vervolgens, zoals het een goede teckel betaamt, nergens meer naar te luisteren en in volle vaart de kuierlatten te nemen. Vaak om bij een paar kippen in de buurt te gaan kijken, in de hoop er eentje te pakken te krijgen waarschijnlijk. Maar eigenlijk ook gewoon om lekker door heel Rossum rond te gaan rennen. Al twee keer heb ik via Facebook een opsporingsactie op touw gezet, de laatste keer zelfs inclusief een melding bij Amivedi. Beide keren met resultaat gelukkig. Op het moment van schrijven ligt meneer gewoon heerlijk te slapen op zijn kussen. Meerdere keren heb ik hem zelf weer gevonden, wat eigenlijk telkens binnen een uur na ontsnappen was.

Nu kan ik er natuurlijk om lachen, die eigenwijze ‘joekel’ die er uit peert en vervolgens lekker zijn rondje dorp doet, maar op het moment dat het gebeurt is het echt niet tof. Eerst is er enige boosheid te bespeuren, met hier en daar een godslasterend woord. Die boosheid gaat vervolgens over in zoektocht-stress, samen met stress omdat het meestal gebeurt op een moment dat het niet zo heel erg handig uitkomt. Die stress wordt langzaam vergezeld door toch wat lichte paniek, want wat nou als hij ergens een drukke straat vindt en voor een auto terecht komt? Zoektocht-stress en lichte paniek gaan, bij het uitblijven van resultaten, over in je-bekijkt-het-maar-gevoelens. Wat dan vervolgens ook niet blijvend is, want je maakt je dan toch zorgen. Toch meer weer een rondje op de fiets, voor een laatste ultieme zoekpoging. Als dat dan met resultaat is en meneer laat zijn enigszins loensende ogen en zijn lange flaporen weer zien, dan is alles vergeven en vergeten en ben ik blij dat hij weer veilig is waar hij thuishoort. Kevin zelf ligt daarna meestal op apegapen alle avonturen te verwerken die hij meegemaakt heeft.

Goed, door schade en schande wordt men wijs zeggen ze, dus voortaan ligt meneer aan een lang touw als we buiten zijn. En het baasje is eens goed aan het rondkijken voor een degelijk, en hoog genoeg, hekwerk voor om zijn tuin. Zodat ik met een gerust hart de deur open kan laten en mijn aandacht op andere dingen kan richten dan het in de gaten houden van de hond.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *