Waar te beginnen…(deel 2)

In mijn vorige blog schreef ik voornamelijk over wat er op werkgebied gebeurde vanaf oktober 2013. Ik ben altijd vrij open geweest in columns en dergelijke over wat er in mijn privéleven gebeurde. Daar is niks aan veranderd, ik ben hier nog steeds even open over. Tot op bepaalde hoogte uiteraard.
In oktober 2013 was Nadia zwanger van onze derde, Evi zat vanaf de zomervakantie op school (4 alweer, wat vliegt de tijd) en Jamie was al hard op weg om 7 te worden en het lieve, drukke, temperamentvolle manneke te blijven dat hij is. Inmiddels woonden we al weer ruim anderhalf jaar met veel plezier in Rossum, na omzwervingen via Hurwenen en Kerkdriel. In een rustige, sociale en gezellige straat hadden we ons thuis gevonden!
In december 2013 werd ik werkloos.Van hele dagen weg naar hele dagen thuis. Dat was even wennen, maar met een zwangere vrouw in huis ook geen straf. Ik kon haar dingen uit handen nemen om de zwangerschap de ruimte te geven zeg maar. In februari kwam onze jongste telg Timo gezond en wel ter wereld na een soepele bevalling. Rond kwart over twee ’s middags, nadat ’s ochtends het gevoel kwam dat er wat te gebeuren stond. Drie dagen voor de uitgerekende datum, een unicum. Als hij zijn ouders eer aandoet, zal dat de enige keer geweest zijn dat ie ergens ruim op tijd was. De kraamperiode was een fijne tijd, mede door de leuke kraamverzorgster. En doordat ik geen werk had was ik in de gelukkige omstandigheid dat ik heel veel mee heb gekregen van de eerste maanden van Timo’s leventje. Hij werd als vanzelf een onderdeel van het gezin en is inmiddels uitgegroeid tot een eigenwijs binkie van drie jaar oud. De jaren zijn voorbij gevlogen, maar wat wil je met een gezin van drie kinderen, twee volwassenen, een karrenvracht aan huisdieren en een druk sociaal leven.
De andere twee padjakkers groeiden ondertussen ook lekker door tot de persoontjes die ze nu zijn. Evi is een typische meid en weet zich kranig te weren ten opzichte van haar grote en kleine broer. Jamie is inmiddels een tiener en wordt al een echt grote vent. Je ziet hem veranderen, mooi om mee te mogen maken. Al maak ik het tegenwoordig vooral van een afstandje mee.
Veel van degenen die dit lezen zullen het wel weten, maar Nadia en ik zijn na een huwelijk van iets meer dan zeven jaar uit elkaar. De reden daarvoor ga ik hier niet uit de doeken doen, dat is en blijft iets tussen ons. Een pijnlijke en emotionele periode ligt achter me en ook voor me ligt een periode die met ups en downs zal gaan. Zoiets verwerk je niet in een paar maanden tijd, dat moet echt een plek krijgen en voordat dat zover is zal ik nog wel een jaar verder zijn. Of misschien 2 jaar, of misschien een half jaar. Wie zal het zeggen, de tijd zal het leren. Diezelfde tijd heelt ook alle wonden zeggen ze, dus we gaan het meemaken.
Er zijn de afgelopen tijd echt momenten geweest dat ik het even niet meer wist, dat ik geen zon achter de wolken zag. Gelukkig waren er toen familie, vrienden en collega’s. Veel heb ik te danken aan een klein groepje mensen om me heen. Zij hebben mij, bewust of onbewust, door een donkere periode heen gesleept en geholpen mijn ‘nieuwe’ leven in te richten. Ineens woonde ik weer bij mijn ouders, ineens was ik de parttime vader die ik nooit had gehoopt te worden, ineens stond heel mijn leven op zijn kop. Dat vergt veel van je en zonder goeie mensen om je heen kun je dat nooit verwerkt krijgen, daar ben ik van overtuigd. Ik ben die mensen dan ook heel veel dank verschuldigd, voor eeuwig. Bedankt!
Een scheiding heeft behoorlijk impact op alles. Ik heb er nog steeds heel veel moeite mee dat ik een parttime vader ben geworden. Parttime in de zin van dat ik de kinderen om het weekend bij mij heb. Ik blijf natuurlijk fulltime hun vader, maar zie ze helaas niet meer dagelijks. Dat is voor mij nog steeds het moeilijkste en dat heeft echt nog veel tijd nodig om daaraan te wennen. Ook voor de kinderen natuurlijk, al merk je wel dat zij enorm flexibel zijn en al gauw ergens de voordelen van in zien. Zoals twee keer verjaardag vieren, twee keer op vakantie enzovoorts. Kinderlijke nuchterheid, heerlijk. Niet dat daarmee alles voor hun al een plekje heeft, maar het maakt het wel makkelijker voor ze.
Nadat ik drie maanden bij mijn ouders gewoond heb ben ik eind december 2016 in Zaltbommel gaan wonen. In de binnenstad kon ik een bovenwoning huren, wat in minder dan een week tijd omgetoverd werd tot mijn huisje. Het is een leuk huis, ruimte genoeg, op een prima locatie in de Bommelse binnenstad. Het begint steeds meer als thuis te voelen en dat is fijn, want ook dat is weer een stap die gezet moest worden. Met mijn papegaai, kat en hond maak ik het daar prima. Natuurlijk kom ik ooit terug naar Rossum, dat dorp kan ik niet missen, maar voorlopig zit ik prima in de luwte van de Bommelse binnenstad en begint de zon steeds meer achter de wolken vandaan te komen! Het is zoals het is…

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *