Welkom Kevin!

Ruim een maand geleden, op 29 september om precies te zijn, publiceerde ik mijn laatste blog. Het wordt dus wel weer eens tijd voor een nieuwe, niet waar? Het was me ook het maandje wel zeg. Er gebeurde weer genoeg in oktober en in de eerste paar dagen van november. Allemaal leuke dingen, dat dan weer wel. Maar door die al die leuke dingen was er wel minder tijd voor een ander heel leuk ding, deze blog. Het doet me deugd dat veel mensen me vroegen wanneer er weer eens een blog online zou komen, dat betekent toch dat het graag gelezen wordt wat ik schrijf. Voor al die mensen, hier is ie weer hoor. Op een gegeven moment kriebelt het ook te hard, dan moet je gewoon schrijven! Dus bij deze.

In oktober heb ik een nieuw gezinslid mogen verwelkomen in mijn Bommelse huisje. Nadat ik in juni na een maandje of 4 weer afscheid nam van mijn viervoeter Mickey (dat was me ook een verhaal) nam ik me voor om geen hond meer in huis te nemen. Maar ja, als je eenmaal aan een hond in huis gewend bent, dan is het een hele opgave om zonder hond te leven. Mijn twee katten zijn hele lieve beesten, maar veel heb je er niet aan. Als prins en prinses leven ze in je huis, komen af en toe bij je knuffelen en that’s it. Bij een hond is dat toch anders. Een hond kan veel aanhankelijker zijn, en afhankelijker ook. Ik merkte de laatste tijd steeds meer aan mezelf dat ik een bepaald ritme miste. Lang op bed blijven liggen, snoozen to the max, vrije uurtjes alleen maar op de bank doorbrengen, ik was het een beetje zat aan het worden. Voor een hond moet je toch een ritme hebben, paar keer per dag wandelen, mee spelen, aandacht geven. Ik kwam dus tot de conclusie dat het voor mezelf wel goed zou zijn om weer een hondje in mijn leven te hebben. Voor de gezelligheid in huis en vooral voor het ritme. En lekker ermee wandelen, want je kunt van Zaltbommel veel zeggen, maar je kunt er echt heel fijn wandelen met een hond. Alles is dichtbij, de Waal met uiterwaarden, het park aan de rand van het centrum en het mooie oude gedeelte van de binnenstad dat echt heel mooi is als je wat beter kijkt. Afijn, zo beslist zo gedaan, ik op zoek naar een viervoetertje. ‘Tje’ ja, want een grote hond past niet in mijn huisje. Dus formaat middenslag maximaal qua grootte. Hoe een koe een haas vangt weet je nooit, maar via allerlei sites, omwegen en Facebookpagina’s kwam ik uit bij een asiel in Oekraïne. Wat daar met honden gebeurt daar…euh…lusten de honden geen brood van zeg maar. Schrijnende verhalen, confronterende verhalen, nog meer confronterende foto’s….een hond is daar niet wat het hier is, dat mag duidelijk zijn. Goed, een lang verhaal kort gemaakt, ik koos ervoor om een hondje uit Oekraïne te adopteren. En zo kwam Kevin, ja die naam had hij al, in mijn leven. Na een lange reis in een bestelbus kwam hij op een late zondagavond aan bij mij. Vanaf dag één past hij helemaal in het plaatje. De kinderen vinden hem geweldig, zelfs de katten zijn al aan hem gewend en Kevin is ook al helemaal gewend aan zijn verwende leventje bij mij. En ik, ik krijg door hem het benodigde ritme terug. Maak lekker een wandeling met hem, neem hem mee naar de Parel en hij beloont mij door kwispelend aan de trap te staan als ik ’s ochtends beneden kom of na mijn werk weer thuis komt. Soms beloont hij me ook met een drolletje in huis, of een kapotte schoen, maar hé, hij moet nog wel wat te leren hebben toch. Kevin is een groot uitgevallen teckel, heel leergierig, heel vrolijk, heel eigenwijs, een goeie match dus. Welkom in Zaltbommel lieve Kevin!

Op de dag dat ik dit schrijf werd ik gebeld door mijn dochter. Ze miste me al een paar dagen heel erg en moest zelfs erom huilen. Dan breekt je hart toch wel een beetje hoor. Weet je, ik ben inmiddels wel gewend aan mijn nieuwe leventje en aan de modus waarin ik me bevind qua het zien van de kinderen. Leuk wordt het echter nooit en ook ik mis die blagen vaak. Als je dan een snikkend meisje aan de telefoon hebt die zegt dat ze je heel erg mist….ja dat doet wel wat. Gelukkig was vanavond een vrije avond voor mij en dus had ik de kans om te vragen of ze het misschien leuk vond om een nachtje bij papa te komen slapen. Dat zag ze wel zitten, dus zo geschiedde het. Na mijn werk bracht mijn ex haar bij mij. Even qualiytime voor papa en dochter, heerlijk. Samen frietjes eten, warme chocolademelk drinken en gewoon lekker keuvelen over van alles en niks. Fijn dat dat zo kan toch? Morgenvroeg breng ik haar weer naar school en hopelijk heeft ze dan niet zo’n rotgevoel meer, want dat wil geen enkele vader lijkt mij.

Ik zou jullie ook nog vertellen over die grazende kamelen, maar ja…er staat nu alweer zo’n lap tekst hier dat ik dat maar bewaar voor een andere keer.

Tot de volgende!

3 gedachten over “Welkom Kevin!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *