Woensdag blogdag

Het is weer woensdag, tijd voor een nieuwe blog dus. Huh? Heb ik mezelf nu echt een doel gesteld qua bloggen? Ja, schijnbaar wel dus. Ik heb de afgelopen weken een aantal blogs gepost waar ik zoveel leuke reacties op gehad heb, dat ik er nog meer zin in had om weer een nieuwe blog te schrijven. Ik had al half om half bedacht om elke nieuwe blog op woensdag uit te brengen.
Vorige week had ik de publicatie ook op woensdag gepland, maar door alle verkiezingen-rompslomp die dag dacht ik dat het op woensdag niet het geschikte moment was om een blog te plaatsen. Je wilt toch graag dat het gelezen wordt hè, dan moet de dag en tijdstip wel geschikt zijn. Afijn, zo werd mijn vorige blog dus uitgesteld naar donderdag. Ach, zou het echt uitmaken wanneer je iets plaatst, wie zal het zeggen? Google zal er vast een analyse op los gelaten hebben en daaruit een conclusie getrokken hebben, maar het zal mij niet echt deren. Ik vind woensdag gewoon een geschikte dag en voor jullie breekt het misschien lekker de week om een luchtig blogje over mijn leven te lezen. Daarnaast is de woensdag voor mij in de avonduren meestal een vrije avond, dus dan heb ik ook het meeste tijd om nog wat aanpassingen te doen of te reageren op reacties van lezers. Die reacties worden, positief of negatief, erg op prijs gesteld, dus wees niet bang om een reactie achter te laten.
Door de beslissing om elke woensdag een blog te plaatsen heb ik mezelf een deadline opgelegd. Een deadline ja. Ik moest het zelf ook even verwerken. Mijn allereerste column die ik ooit schreef voor een papieren maandblad ging ook over deadlines. Of was het niet de eerste? Ik weet het niet meer precies, maar dat doet er verder ook niet toe. Ik schreef toen dat een deadline en ik geen ideale combinatie waren. Dat standpunt is ongewijzigd. Ik ben geen ster met deadlines, nooit geweest en dat zal waarschijnlijk ook niet veranderen. Niet dat ik nooit een deadline haal die ikzelf of iemand anders mij opgelegd heeft, alleen komt het wel altijd op het laatste moment aan. Misschien is de druk die dat met zich meebrengt wel nodig voor mij. Als het er echt op aan komt, als er geen smoesje meer te verzinnen is om iets niet te doen, als je gewoon werk MOET leveren, dan ben ik het best in mijn element. Dat is misschien niet altijd een juiste manier, maar voor mij wel de fijnste. Dat is wat telt, ongeacht wat een ander er van vindt.
Hoe dan ook, bij deze de belofte dat ik, voorlopig, elke woensdag een blog zal plaatsen. Woensdag blogdag, in plaats van gehaktdag. Want gehakt kan altijd.
Inspiratie voor deze blog kreeg ik onderweg van Rossum naar Zaltbommel. Een avondje toneelrepetitie achter de rug, nog even gezellig na-gekletst en ineens had ik het. Kan zomaar aan komen ‘waaien’ dus. Klein beetje extra gas gegeven, gauw een plekje gezocht voor de auto. Wat overigens soms best wel lastig kan zijn in Zaltbommel, maar dat terzijde. Eenmaal geparkeerd snel naar huis om een stukje te gaan typen. Het feit dat het pijpenstelen regende droeg er ook aan bij dat ik met gezwinde spoed door de stad banjerde, maar ook dat terzijde. Voor de kritische lezer en taalpuristen onder jullie, ‘gezwinde spoed’ is inderdaad een pleonasme, maar wel een algemeen geaccepteerd pleonasme. Lees dit maar als het je interesseert. Mij interesseert het wel, net zoals vele facetten der Nederlandschen taal mij interesseren. Ik heb echt de wijsheid niet in pacht en zal vast ergens stijl- op typfouten maken, maar ben dan ook geen Neerlandicus hè. Alles wat ik qua Nederlandse taal onder controle heb is of in de basis aangeleerd op school of volledig autodidactisch, zelf aangeleerd dus. Als je iets maar leuk genoeg vind, dan ga je er vanzelf meer over leren toch? Ik wel in ieder geval. Had ik meer mee moeten doen, ik weet het. Maar ach, door schade en schande wordt men wijs. Dat is in ieder geval een wijsheid die het leven voor iedereen met zich meebrengt. Degene die beweert nooit door schade en schande wijzer geworden te zijn, mag zich vandaag nog melden bij mij. Volgens mij is er geen enkel mensenleven dat altijd over roosjes gaat. Zou toch ook niet leuk zijn, dan zou er nooit een uitdaging zijn. Hoewel, als voor mij de uitdaging de aankomende tijd niet groter wordt dan het zoeken van een parkeerplek in Zaltbommel, dan teken ik ervoor. Het juiste moment kiezen om de hond uit te laten op een uitermate druilerige doordeweekse maandagavond daargelaten. Tot de volgende!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *